පුන්සඳ රෑට ඇවිදින් හේනේ කළුව බිඳ
රන්කෙදි සේම රන්වන් ඉරිගු ඉඹිනවද
තුන්යම හීන දැක දැක මොටදැයි ගෙදර හිද
රන්කද තාම පැල් රකිනවාදෝ නිදි නැතිව
නිල් තරු රෑන ඉඟි බිඟි පාන අහස යට
පිල්කඩ උඩම ඇලවී ඉන්න හිතයි මට
මී අඹ කන්න ගිරවුනි එන්න එපා හෙට
මල් පිපුනාට ගෙඩි නෑ තාම අඹ ගහට
පුන්සඳ රෑට ඇවිදින් හේනේ කළුව බිඳ…
රන් කඳ සේම පින්සර මාගේ ඇතු නිදන
රන් මල් යාන හීනෙන් දකින පින පමණ
තුන්පත් රෑන වේදෝ කොහොම අප දෙදෙන
රන් කැටි පුතුට ඉඩ මදි වාද මගෙ යහන
පුන්සඳ රෑට ඇවිදින් හේනේ කළුව බිඳ…
written by Rathna Sri Wijesinghe / Austine Munasinghe
Song Summary
A tender folk-style love song that captures rural romance, moonlit longing, and quiet dreams of togetherness and family.
Song Meaning
Written by Rathna Sri Wijesinghe and Austine Munasinghe, the song is rooted in village life and traditional imagery, using the full moon, fields, huts, birds, and trees to express love and anticipation. The singer wonders whether his beloved is still awake, guarding the field under the moonlight, sharing the same sleepless thoughts and dreams.
Nature mirrors emotion: parrots, mango trees, stars, and the pillared verandah symbolize patience, innocence, and unfulfilled ripeness—love that has bloomed but is still waiting to bear fruit. The lyrics gently move from romantic longing to thoughts of shared destiny, home, and even a child, reflecting hopes for marriage and family life.
Overall, the song celebrates simple rural love—pure, patient, and deeply emotional—where affection grows quietly under moonlit nights, bound by tradition, dreams, and shared silence.