වැරහිලි ඇඳ | Warahili Anda by Gunadasa Kapuge
වැරහිලි ඇඳ අඩු කුලියටසළු මැසුව කුමාරිඉඳිකටුව අතේ ඇනුණාදෝනිදන කුමාරිවැරහිලි ඇඳ අඩු කුලියටසළු මැසුව කුමාරි තණ පලසේ බිම ඔවින දිගා වීලැම කිණිසි තුඩක් ඇණුන කුමාරිකණ කර ගලවා රැයට මුවා වීමරු රැගෙන…
The biggest collection of Sinhala song lyrics.
වැරහිලි ඇඳ අඩු කුලියටසළු මැසුව කුමාරිඉඳිකටුව අතේ ඇනුණාදෝනිදන කුමාරිවැරහිලි ඇඳ අඩු කුලියටසළු මැසුව කුමාරි තණ පලසේ බිම ඔවින දිගා වීලැම කිණිසි තුඩක් ඇණුන කුමාරිකණ කර ගලවා රැයට මුවා වීමරු රැගෙන…
විදුලි මිණි පහන් දැවීබොළඳ ගී සිනා රැලිනිලංකාර අඳුරේ සිර වීසැඳෑ සාදයේ කුරා කුහුඹු මිනිසා වෙමි මාඔබේ මන්දිරේ එන්න කන්න බොන්න මිහිරේසැමටයි ආරාධනාඔබේ හඬ කිඳී සිඳී යයිකතා සරිත් සාගරේ පුරාගෙන පිරූ…
තියා අතීතය මා ළඟපියඹා ගියාවද ඔබපුරවි කිරිල්ලී පුරවි කිරිල්ලීහිනා අමතකව ගිය මටහීනයක්ද තාමත් ඔබකියන්න දේවී කියන්න දේවී කියා තෙපුල් ගීඔබ දුන් හාදු පමණිඉතිරි උණේ පැමිණ ඉසව්වේඇවිලෙන සංකාව විතරද මටතනි මැකුවේ…
පාළුව දෙවනත් කරලානාඬන් උළලේනෝ..කාටත් නපුරු දා තනිකම් ඇතිවෙනවාඋළලේනෝ…උළලේනෝ.. හීත හුලංහිරිකඩයි කැලේ අපට උරුමේඋඹට පිහාටුයි මට පැල්පතයි තියෙන්නේ…උළලේනෝ….උළලේනෝ… ඉහිරුණ කිරි කොතලෙට ඉකි බිඳලා ඵල නැහැඋඹටත් එක්කයි මේ පැල් කවිය කියන්නේ..උළලේනෝ….උළලේනෝ… සංසාරේ…
තරු රෑන රිදී පාට පාට පාවි දිලී ඈත මෑතනීල වලා යාය සිසාරාසඳ පාන මුවාවී බලාවි සීත පවන් ගී ගයාවිපාළු රැයේ මා තනිවෙලා ඈත පිපී රෑ කුසුමන් සුවඳ ගලාලාපාළු මගේ පැල…
තිසර තුඩට තුඩ නගන්න ඉඩ හරින්න රාධාමහද සුරත් නෙලුම් කැකුල දැදුරු වෙන්න පාරාදුනු දියෙන් මිදී මද රද රාව නගන මීපාලලිත ලවන සිඹ රඟන්න ඉඩ හරින්න රාධා කොලොම් වන හිසේ මුවරද…
උන්මාද සිතුවම් මැවේ බිඳේමීදුම් වලා මැද අතීතයේබිඳුනු පෙමින් ගිනිගත් හදවත්තනිවේවි එක්ටැම් ගේ අනන්ත සයුරේ බියකරු දිවි දියඹේපාළු හුදෙකලා සුළඟ පමණි උරුමේහඬා වැටෙන සිත සදා සරණ මටතනිවේවී එක්ටැම් ගේ උන්මාද සිතුවම්…
උතුරු කොනේ නුඹ හිනැහෙන් නඩරාජා මල්ලීයේදකුණු කොණේ නුඹ හිනැහෙන් සුමනසිරි මල්ලීයේඋතුරු කොනේ නුඹ හිනැහෙන් සෙල්ලම්මා නංගීයේදකුණු කොණේ නුඹ හිනැහෙන් සෙනෙහෙලතා නංගීයේ කොතැනක හිටියත් ඉපදුන මිය යන බිම එක නේදෝඒ බිම…
තරුමල් යායම පොඩිකර අහස් විලේඉර හඳ මිරිකා දියකර සාගරයේඅදුරේ උන්නෙමි ලොවම එපාවීමා හැර දා ඈ ගිය දවසේ දුක පැවසූවෙමි අසනා කෙනෙක් නැතීපාළු නැසූවෙමි තනියට කෙනෙක් නැතීතැවුනේ දැවුනේ පිරිසිදු සිතකින්එකම ළඳක්…
සොඳුර නුඹ ලිහිණියක රැයේ අඳුරට හඬනමමද ලිහිණියෙකු වෙමි කැඩුනු තටු පිරි මදින අහිංසක අප දෙදෙනෙ තටු කඩා මේ ලෙසිනසිදීගිය ගඟ දෑල හැර දැමූවේ කව්දසඳට දොස් නොකියන්න සඳ කුමක් කරන්නදබාල වයසින්…