වෙලා ෆුල් හින්දුස්තාන්.
රැප බොලිවුඩ් නම් මං ශාරුක්ඛාන්.
අතින් හැදුවේ මං,
හදාගන්න බැරි ඉලක්කයන්.
පැණි ටික නැත්තං රස නෑ පැණි වරකා.
එයා ගොනා වෙලා බොරු අහන උඹ හරකා.
මාස්ක් එකෙන් වහගෙන ලස්සන මුහුණ,
ඉදිකට්ට පරිස්සමෙන් සරුංගලේ නූල.
ඩෙනිමට අපේ කොල්ලො බැස්සුවේ බාටා.
මේ අපි නැත්තං,
දැන් දිලිසෙයිද අහස?
මං පිස්සුවෙන් කැරකුණ කොල්ලෙක්.
ඒත් රැප මට ජීවිත වෙන්න හේතුව උනා.
ඒක අහගනිං,
මේක සරල සත්යක්.
කෙල්ලො හින්දා මැරෙන්න එපා.
ඒකයි උඹට කියන්නේ,
මෝඩයෙක් වෙන්න එපා.
කොච්චර බිව්වත්,
අම්මා දුරින් එද්දි මං කෙලින්.
රැපෙන් කලන්තේ හැදෙන්නේ,
වදන් පැද්දී.
Customer Service එකෙන් call ආවොත් තමයි අපිට.
ඒත් උදේ යන්නේ වැඩට.
ආතල් තිබුණත්,
ජීවිතේ නවත්තන්න බෑ.
අපෙන් කෑවොත් පිට යන්නෙ නෑ.
පිටින් කෑවොත්,
අපි දන්නෙත් නෑ.
ගත්තා මයික් එක ජොතිගෙන්.
මෙව්වා මොර්ටීන් වගේ,
ලෙඩ්ඩුන්ට.
සිංහල හෝඩී,
පැත්තක් පුරවා.
මේක විනෝදයක් නෙමෙයි,
මේක පාඩමක්.
විනාඩි උඹ නම්,
මම තප්පර.
නම්බාඩ් මංචි,
විටිලම විටිල.
කෙල්ලො ගියා කියලා ඇඩුවේ නෑ.
ඇඩුවේ,
වැඩකට නැති උන්.
මුකුත් නැති කාලේ,
කවුරුත් උදව් කලේ නෑ.
ඒ නිසාම,
මං හිතට දැනුණ දේ කලේ.
පිටිපස්සෙ ඉස්කොලේ,
අන්තිම බංකුවෙ.
ලොකු ගණන් දන්නවා,
බිංදුවෙන් ආව නිසා.
දුක කියන කොල්ලො,
අත් වෙලා කරගැට.
කඳුළු තියාගෙන,
යාලු ආහස යට.
පාලු ගෙවල් දොරවල්,
ඇරෙන්නේ මෙව්වා ඇහෙනකොට.
ඒකයි රැප.
ඒකයි අපේ හඬ.