උඹ නාඩන්, උඹ නාඩන්,
උඹට ඕවා හොඳ පාඩන්.
උඹ නාඩන්, උඹ නාඩන්,
උඹට ඕවා හොඳ පාඩන්.
මුලින්ම යන්තරකරු ගියෙ බලන්න.
උනේ කුමක්ද කියලා අහන්න.
එයා දීපු උත්තරේ අහද්දි,
මට තරු පෙනුනා එකපාරට.
ඇත්තටම කිල්ලට අහු වෙලා.
යන්තරේ බල නැති වෙලා.
ඊටත් වඩා දුක තමයි,
ණයට ගත්ත 500ත් නැති උනා.
එතකොට මම හිතුවා ගඟේ පනිනවා කියලා.
වතුර බීලා මැරෙනවා වගේ හැඟුනා.
නමුත් හුස්ම ටිකක් හිරවෙද්දි,
මම ආයෙම ගොඩ පීනුවා.
රේල්ලට බෙල්ල තියන්නත් හිතුවා.
ජීවිතේ එපා කියලා කියුවා.
හැබැයි කෝච්චිය ලං වෙද්දි,
අපි නැගිටිනවා ඒ මොහොතේ.
ඊට පස්සේ කඳු නැගලා බැස්සා.
මාස ගණන් දුක් විඳලා.
ඒ හැමදේම කරලා,
මහ සයිකල් රේස් එකට පුරුදු උනා.
ෆුල් ඩම් එක දාගෙන වංගුව කපලා.
හැබැයි අඹ ලෙල්ලක ලිස්සලා.
ඒ වෙලාවේ මං ගියේ,
ගුවනින් වගේ අහසට.
උඹ නාඩන්, උඹ නාඩන්,
උඹට ඕවා හොඳ පාඩන්.
උඹ නාඩන්, උඹ නාඩන්,
උඹට ඕවා හොඳ පාඩන්.
මගේ පිටිපස්සෙන් හිටි අය,
වේගෙන්ම මාව පසුකර ගියා.
නමුත් මං දණිපණි ගා නැගිටලා,
ආයෙත් පැද්දේ හිත තද කරගෙන.
අන්තිමේදී වෙහෙසින්ම හරි,
දිනුම් කනුව ළඟට ආවා.
හූ හඬ මැද්දේ එදා,
මම ඉස්සරහටම ගියා.
පස්සේ චිත්රපට ඩිරෙක්ටර් එක්ක,
බැල මෙහෙවර සේවෙ කරලා.
අතින් ගෙවලාම මං,
සිනමාවට ඇන්ටර් උනා.
ප්රඩියුසර්ට වැඳලා,
කැමරමන්ට සපෝට් කරලා.
අන්තිමේ ලැබුනේ බන්,
එකම සීන් එකක් විතරයි.
මිතුරන් වට කරගෙන,
සිංහ රජෙක් වගේ හෝල් එකට ගියා.
හැබැයි හිටපු එකම සීන් එකත්,
එඩිටර්ගේ කතුරට කැපිලා.
එතකොටම දැනුනා,
මේකෙන් වැඩක් නෑ දැන්.
මම ආයෙත් ගඟේ පනිනවා කියලා හිතුවා.
වතුර බීලා මැරෙනවා වගේ දැනුනා.
නමුත් හුස්ම හිරවෙද්දි,
මම නැවතත් ගොඩ පීනුවා.
රේල්ලට බෙල්ල තියන්න හිතුවත්,
ජීවිතේ එපා කියලා කියුවත්,
කෝච්චිය ලං වෙද්දි සෑම වෙලාවකම,
අපි නැගිටිනවා.