පළමුව සිනාසේයි.
දෙවනුව ලියූම් දෙයි.
තෙවනුව තෑගි බෝග අරන් යයි.
ඊට පස්සේ, ප්රේම ගඟේ පිනාලා සතුටින්,
දෙන්නට දෙන්නා ප්රේම කරයි.
ඒ විදිහටම,
හඳුනාගෙන දෙන්නෙක් කරයි ආදරේ.
දෙදෙනාටම ලැබෙයි පෙම් සුවේ.
ඉතින්,
යොවුන් කාලයේ ආදරේ කරද්දී,
ලෝකෙම සුන්දර බව දැනෙයි.
ආදරේ… ආදරේ…
ඔහොමයි ආදරේ.
ආදරේ… පුදුම ආදරේ.
පිටි කොටපන් නෝනේ.
පිටි හලපන් නෝනේ.
හෙට උදේට කන්න,
මට ඉදිආප්පං ඕනේ.
ඒ නිසා,
ජෑම් පන් තවත් කන්න බෑ.
කිබුල බනිස් කෑවත්,
මට කිසි ගතියක් නෑ.
එහෙමයි කියලා,
මුං ඇටත් එපා.
කිරි බත්ත් එපා.
උඹේ අතින් හදපු,
රස ඉදිආප්පන් ටිකක් කන්න ඕනේ.
ඊට පස්සේ,
ලන්තෑරුම් පත්තු කරන් වෙරළ අද්දර.
රළු සීතල රැයක් විඳිමු.
මුළු ලොවම නිදි කරලා,
සැනසිල්ල සොයන වෙලාවට,
මේ වැල්ල පරසිදුයි.
මේ කළුවා මෝදරයි.
ගිනි අඟුරු ගොඩේ,
පිච්චෙන රතු මස් සුවඳ.
බෝතල් වීදුරු ගැටෙන,
කිරි කිරි සද්ද.
ඒ අතර,
සුදු වැල්ල දිගේ ඇවිදිමු.
එළිය වෙනකං,
හිතේ ජොලියට බජව් දාමු.
කොණ්ඩය දිග හින්දා,
ඇඟපත මදි හින්දා,
අතමිට නැති හින්දා,
ඇය මට තරහා උනා.
සංගීතය හින්දා,
මුළු රෑම නිදි මරලා.
දවසම බුදි වෙලා,
ඇය පැනලා ගියා.
එපා… එපා…
දාලා යන්න එපා.
රොසලිනා… රොසලිනා…
මගේ රොසලිනා.
තේක්ක, බුරුත, නැදුන් ලී.
අතින් සෑදූ ලී බඩු.
කාගෙත් මනලෝලී.
වඩු වැඩෙන් දිවි රකින,
දුකින් කල් ගෙවන,
දුප්පත් මිනිහෙක් මං.
කපලා, කොටලා,
මැනලා හදන,
ලී බඩු තමයි,
මගේ ජීවිතය.
ලොරෙන්සෝ ද අල්මේදා,
කොලොම්තොටට ආ නාවිකයා.
හන්දි කඩේ ලෑලි පුටින්,
ඩිනර් පාටි රෑ පුරා.
ණය වෙමින් රට වටේට,
සුදිය මිසක් වැඩ නෑ.
පියානෝ, බැන්ජෝ, ටැමරින්.
ලයිට් දාලා,
රෑ පුරා සද්ද.
බ්රැන්ඩි බීලා,
නොන්ඩි ගහලා.
අම්බානක ගුස්පි දාලා.
නෝනා මට අත වනනවා.
ඒත් අපි හැමෝම,
“බෑ” කියනවා.
ඒ විදිහටම,
කතාව ඉවර වෙනවා.