ඉර හඳ සෙවනැල්ලේ
කළු සුදු ඕවිල්ලේ
නැළවෙනවද මේ
මනුසත් උද්යානේ
කඳුළද හසරැල්ලේ
සැනහී දිවි නිල්ලේ
හමුවෙමු මොහොතක්
අපි පරසතු යායේ…//
දෙව්දුන්නෙන් පින්තාරු වුණත්
සිහින විමන්
එක ඇසිල්ලකින්
දූලි වලා වේවි පැතුම්
නෙතු අග ශේෂ වේදෝ
සිහින ලොවේ පාට ඇඳුම්.. පාට ඇඳුම්
ඉර හඳ සෙවනැල්ලේ…
නෙක හදවත් සිපගෙන
ලොවට පිදෙන නිහඬ සුසුම්
එක සුවඳක් නේදෝ
තිලිණ කළේ ලොවට උතුම්
ඒ සුවඳට පරදීවී ලොව
සුපිපෙනා සියලු කුසුම්.. සියලු කුසුම්
ඉර හඳ සෙවනැල්ලේ…
written by Wimal Ketipearachchi
Song Summary
A poetic song that reflects on humanity, fragile dreams, and quiet hope, where sorrow and compassion coexist under the shared shadow of the sun and moon.
Song Meaning
Written by Wimal Ketipearachchi, the song uses rich metaphor and gentle imagery to explore the human condition. The “shadow of the sun and moon” and the play of black and white symbolize life’s contrasts—joy and sorrow, laughter and tears, hope and disillusionment. The singer wonders whether true humanity still gently survives within this shared “human garden.”
Dreams painted with rainbow colors may seem beautiful, yet they can vanish in an instant like dust clouds, leaving only traces in the eyes. Still, the song does not surrender to despair. It highlights silent sighs born from many hearts and suggests that compassion itself is a fragrance gifted to the world—one so powerful that it surpasses all other blossoms.
Overall, the song is a quiet philosophical reflection on impermanence, empathy, and human connection, reminding us that even when dreams fade, shared humanity and kindness remain the most meaningful beauty.