වැදු අම්මා නොවුනමුත් මා
හැදු අම්මගෙ අදරේ
මල්ලියේ නුඹ උපන් දා සිට
අඩු වේලා සේ මට හැඟේ…..
මට කලින් කිරි සිනා දුන් නේ
නූඹයි අයියේ මව් ඇකේ
මගේ අම්මා නූඹෙත් අම්මා…..
තැව්ල් සංකා ඇයි මෙසේ
එදා ඉර හඳ වගෙ මා ලඟ
එළිය දුන් ඒ මව් සෙනේ
මට වඩා නුඹ ගැන සොයයි අද
වරද කොතැනද මල්ලීයේ…..
දින ගෙවා ගෙට එන තූරා නුඹ
මඟ බලා හැන්දැ තෙරෙ
නිදී මරා ඇස දොර ළඟයි
නුඹයි අම්මගෙ ජීවිතේ……